Scholieren, studenten en arbeiders kunnen het tij keren!

Aan de vooravond van de nieuwe massale Franse actiedag op 6 oktober, met stakingen van scholieren, studenten en inmiddels ook onderwijzend personeel en andere werkers, verscheen onderstaande analyse van de acties en de weg vooruit, door Gauche Révolutionnaire (Franse afdeling van het CWI).

De mobilisatie van scholieren, die meer dan 15 dagen geleden in Val-de-Marne begon, bereikte een nieuwe fase na de staking in de publieke sector op 29 september. Op 29 september werden 338 middelbare scholen geblokkeerd, en op 1 oktober waren er meer dan duizend scholen getroffen door de mobilisatie. Op vrijdag 2 oktober waren er nog steeds 735 middelbare scholen ontwricht, en deze maandag 5 oktober waren dat er opnieuw bijna 600, ondanks een groot aantal administratieve sluitingen.

Over het algemeen zijn het technische en beroepsgerichte middelbare scholen, vooral in arbeiderswijken, waar duizenden jongeren de straat op zijn gegaan om zich te verzetten tegen de verslechtering van hun studieomstandigheden en hun opgeofferde toekomst. Zoiets is al twintig jaar niet meer voorgekomen, sinds de beweging tegen het Eerste Arbeidscontract (CPE).

Deze mobilisatie kwam niet uit het niets!

Al jarenlang hebben scholieren te maken met een tekort aan leraren, overvolle klassen, absurde lesroosters en de eindeloze dagen die zich maar blijven opstapelen. De verslechterde omstandigheden tijdens de Covid-lockdown zijn de norm geworden.

Op veel scholen zijn de gebouwen vervallen, zijn er te weinig toiletten, nemen waterlekkages toe en zijn de verwarmings- en ventilatievoorzieningen ongeschikt. Studeren onder deze omstandigheden wordt steeds moeilijker.

Als het moment komt om na te denken over de toekomst na de middelbare school, is het ofwel op zoek gaan naar werk, ofwel armoede of werkloosheid. Voor degenen die overwegen hun studie voort te zetten, maakt Parcoursup (het aanmeldingssysteem voor het hoger onderwijs) de toegang tot onderwijs tot een hindernisbaan door de strenge selectie. Ze willen dat we alle studie- en arbeidsomstandigheden accepteren. Dit kan niet langer! De situatie is op een breekpunt beland!

Macron treedt hard op met de politie en sluit middelbare scholen

Geconfronteerd met de woede die tot uiting komt, doet president Macron nauwelijks alsof hij de eisen hoort, en premier Lecornu komt met geen enkel voorstel. De regering is zelfs van plan om nog verder te bezuinigen op onderwijs- en personeelsposten: in de begroting voor 2027 staan er meer dan 1.500 op de planning. Ze toont minachting door haar vernietigingsbeleid voort te zetten.

Tegelijkertijd is de repressie zeer gewelddadig, vooral in arbeiderswijken en arbeiderssteden. Blokkades zijn met geweld uiteengedreven, er zijn vanaf het begin politietroepen ingezet buiten scholen en scholieren zijn ruw aangepakt. 170 scholieren zijn gewond geraakt, waarvan een aantal ernstig. Een jongere verloor een oog in Tours, geraakt door een rubberen kogel uit een projectielwerper die de projectielen met een snelheid van 350 km/u afvuurt. Van een andere jongere in St-Ouen, 14 jaar oud, werd zijn kaak volledig verbrijzeld; in Lens werd de linkerhand van een 15-jarige scholier afgerukt.

Al bijna tien jaar lang zet de regering van Macron dit wapen systematisch in. Het is dezelfde methode als tijdens de ‘gele hesjes’-beweging of tegen de protesten na de moord op Nahel door een politieagent. Sinds het begin van de scholierenbeweging zijn 5.000 mensen door de politie aangehouden, waarvan bijna 90% minderjarigen.

De regering probeert nu te voorkomen dat jongeren samenkomen door scholen te sluiten in een soort ‘lock-out’, net zoals werkgevers fabrieken sluiten om stakingen van arbeiders te breken, en door afstandsonderwijs op te leggen.

Dit alles wijst op een zekere angst bij de regering en de kapitalistische partijen: de angst dat de mobilisatie zich uitbreidt en aansluiting vindt bij de woede van de arbeiders. Deze strategie mislukt nu al, want alle vakbonden van het onderwijzend personeel roepen al sinds vrijdag 2 oktober op tot mobilisatie, samen met middelbare scholieren en universiteitsstudenten.

Arbeiders moeten zich aansluiten bij de staking van scholieren en universiteitsstudenten!

De eisen van de scholieren houden rechtstreeks verband met de situatie waarin hun gezinnen verkeren. De hoge kosten van levensonderhoud, energie- en voedselprijzen, lage lonen, ontslagen en onzekere arbeidsomstandigheden treffen al miljoenen mensen. Openbare diensten worden opzettelijk verstikt, terwijl er nog steeds miljarden worden uitbetaald aan grote bedrijven en de rijksten. Terwijl ziekenhuizen, scholen en het openbaar vervoer een tekort hebben aan middelen en personeel, stapelen grote kapitalistische concerns de winsten op.

Jongeren begrijpen dit steeds duidelijker: de achteruitgang van het nationale onderwijssysteem is niet zomaar een ‘managementfout’. Het is het resultaat van een beleid dat er de voorkeur aan geeft de kapitalisten te financieren in plaats van in de behoeften van de bevolking te voorzien. De regering laat ons opdraaien voor de crisis van het kapitalisme en offert tegelijkertijd studieomstandigheden, lonen, banen en openbare diensten op.

Alleen een massale en verenigde strijd van jongeren, samen met de werkenden, zal in staat zijn om het sociale bloedbad te stoppen en alles wat de kapitalisten ons via ons werk en onze verworvenheden afnemen, uit hun handen terug te winnen.

We laten ons niet verdelen!

De demonstratie van 1 oktober toonde de woede, de razernij en de vastberadenheid die onder jongeren zijn gegroeid. Er ontstaat een opstand.

De agressie van de politie is beangstigend, maar houdt de mobilisatie niet langer tegen. Een klein deel van de jongeren gaat de confrontatie met de politie aan, soms vanuit een logica van wraak tegen de regering en het geweld dat ze ondervinden in arbeiderswijken. En er zijn kleine, georganiseerde randgroeperingen die erop uit zijn om dingen te vernielen. Ook worden er regelmatig geïnfiltreerde politieagenten ontmaskerd die provoceren en vernielingen aanrichten.

De chaos is het werk van Macron en de kapitalisten, die deze elke dag via hun beleid aanwakkeren en er juist op uit zijn. Schade aan schoolgebouwen, brandstichtingen en aanvallen op onderwijzend personeel zijn rampzalig en duiden niet op radicalisme of grotere vastberadenheid. Wat werkelijk radicaal is, is met duizenden mensen demonstreren en eisen stellen; de echte vastberadenheid is die van de massale strijd van jongeren voor hun toekomst. De meerderheid van de jongeren, waaronder veel vrouwelijke scholieren uit arbeiderswijken, verwerpt vernieling en wil manieren vinden om zich collectief te laten horen.

De beschuldigingen van manipulatie tegen La France Insoumise hebben hetzelfde doel: jongeren en arbeiders verdelen. Maar het werkt niet! Activisten van La France Insoumise en van andere linkse organisaties zijn aanwezig naast scholieren om de massastrijd te ondersteunen, niet om deze op afstand te sturen… wat sowieso onmogelijk is. De meerderheid van de scholieren wil voorkomen dat de beweging wordt verdeeld in ‘goede scholieren’ aan de ene kant en de ‘slechte’ aan de andere.

Onze kant krijgt weer vorm tegen Macron, het extreemrechtse Rassemblement National en alle kapitalistische partijen: het is die van jongeren en arbeiders die proberen zich te verenigen in een massale en vastberaden strijd.

Voor een massale en langdurige stakingsbeweging tegen Macron en Lecornu

Om te winnen is het noodzakelijk om te discussiëren, samen te beslissen en de strijd een duidelijke richting te geven. Leerlingen moeten de mogelijkheid hebben om in algemene vergaderingen bijeen te komen, hun eisen op te stellen en regelmatig vertegenwoordigers te kiezen op elke school. Coördinatie tussen gemobiliseerde middelbare scholen zou het mogelijk maken om niet geïsoleerd te blijven, ervaringen uit te wisselen en gezamenlijke acties voor te bereiden, eerst lokaal en vervolgens op nationaal niveau.

Hoe talrijker en beter georganiseerd de leerlingen zijn, hoe beter het mogelijk zal zijn om weerstand te bieden aan repressie en te voorkomen dat de mobilisatie terugvalt.

Juist om te voorkomen dat scholieren zich organiseren, sluit de regering aan de vooravond van de staking van 6 oktober het merendeel van de middelbare scholen. De arbeidersbeweging (vakbonden en partijen die opkomen voor de belangen van de arbeiders) heeft de plicht om degenen die strijden te steunen. We moeten de middelbare scholen weer openstellen en ervoor zorgen dat er ruimtes zijn waar scholieren samen kunnen komen en zelf kunnen beslissen wat hun eisen zijn en hoe ze zich willen organiseren.

6 oktober kan een beslissende dag worden

Sinds vrijdag 2 oktober zijn vakbonden in het onderwijs, de gezondheidszorg en andere sectoren begonnen met het oproepen tot stakingen en het organiseren van solidariteitsacties, zich bewust van de essentiële rol die georganiseerde werknemers kunnen spelen. Dit is wat de vakbondsactivisten van Gauche Révolutionnaire hebben benadrukt op de plaatsen waar zij actief zijn.

Vakbonden in het onderwijs, de gezondheidszorg en de sociale zorg, spoorwegpersoneel en anderen zullen op dinsdag 6 oktober aan de zijde van de jongeren staan. Deze dag moet scholieren, studenten, docenten, ander schoolpersoneel en werknemers samenbrengen. Op werkplekken moeten vergaderingen worden belegd om de situatie te bespreken en concrete acties te besluiten. Medewerkers die vanuit hun raam de demonstraties toejuichen of jongeren op straat steunen, kunnen nu zelf naast hen op straat plaatsnemen.

Wat de universiteiten betreft, bleven de grootste mobilisaties tot nu toe beperkt tot bepaalde universiteiten, zoals die van Rennes. Maar de beweging zal in een stroomversnelling komen, want ook daar is de woede enorm: tegen de studieomstandigheden, de schamele budgetten en de ernstige bedreiging voor de gesubsidieerde CROUS-maaltijden van 1 euro voor iedereen. Universiteitsstudenten eisen nu al middelen voor het onderwijs, massale aanwerving, toegang tot de studie van hun keuze, het einde van Parcoursup en een echte toekomst voor jongeren, inclusief echte banen in het licht van de jeugdwerkloosheid.

6 oktober mag geen gewone dag van demonstraties zijn, maar het begin van een langdurige strijd. Om te winnen zal het nodig zijn een kracht op te bouwen die op kan tegen de regering en de kapitalisten, wier belangen zij uitsluitend dient.

De staking in de publieke sector op 29 september toonde aan dat dat potentieel bestaat. Het is nu noodzakelijk om een massale staking voor te bereiden, zowel in de publieke als de private sector, die de vorm zou kunnen aannemen van een driedaagse aaneengesloten staking in alle sectoren. Een dergelijke mobilisatie zou de stakers in staat stellen zich te organiseren, de strijd te verbreden, gezamenlijk te beslissen over de actievormen en de volgende stappen van de beweging, en Macron en de kapitalisten tot terugtrekking te dwingen.

Voor de overwinning van de scholierenbeweging, en de nederlaag van Macron en al diegenen die de grote bazen dienen!

Om dit te bereiken moeten Macron en zijn beleid worden weggevaagd, samen met alle kapitalistische politici die accepteren dat de meerderheid van de bevolking moet betalen voor de enorme winsten van een kleine minderheid.

• Voor het einde van verrotte lesroosters, de aanwerving van leraren en personeel op basis van behoeften, de renovatie van scholen, de afschaffing van Parcoursup en vrije toegang tot de studie en opleiding van eigen keuze.
• Laten we strijden voor een onmiddellijke algemene loonsverhoging van 300 euro, geen inkomen onder de 1.800 euro, het bevriezen en verlagen van de prijzen, benzine voor maximaal 1 euro en een reële indexering van de lonen aan de prijzen, geen ontslagen en herstructureringsplannen, en massale investeringen in alle openbare diensten.

Laten we de strijd organiseren om Macron te dwingen zich terug te trekken!

De overgrote meerderheid van jongeren en arbeiders heeft dezelfde belangen. Samen kunnen we het beleid van Macron een halt toeroepen, als we onze krachten bundelen. Laten we op 6 oktober de straat opgaan. En laten we vanaf nu bouwen aan wat daarna komt: op middelbare scholen, universiteiten, in vakbonden en op werkplekken. Een dergelijke strijd tegen Macron zal alle arbeiders sterker maken tegen de kapitalisten en hun systeem dat gebaseerd is op uitbuiting, de toename van onzekerheid en oorlogen.

De activisten van Gauche Révolutionnaire strijden hiervoor op hun werkplek of studieplek, en in hun vakbonden. Wij strijden voor een samenleving vrij van uitbuiting, armoede en de vernietiging van het milieu: een socialistische samenleving die democratisch en collectief door de arbeiders zelf wordt bestuurd. Met één enkel doel: voorzien in de behoeften en een fatsoenlijk leven voor iedereen garanderen! Sluit je bij ons aan!