Jongeren en werknemers: laten we een massale stakingsbeweging opzetten tegen Macron en zijn beleid!

(Gauche Révolutionnaire; Revolutionair Links – CWI Frankrijk)

Jongerenbeweging breidt zich uit en krijgt voet aan de grond

Na de demonstraties van zaterdag 17 oktober bevinden we ons nu op een keerpunt in Frankrijk. De beweging van middelbare scholieren, die op 17 september in Île-de-France begon – op een middelbare school in een arbeiderswijk van Val-de-Marne – heeft zich razendsnel verspreid. De aanleiding hiervoor waren de erbarmelijke leeromstandigheden, de verslechtering van het lesmateriaal en de gebouwen, maar ook de volstrekt onmogelijke lesroosters die middelbare scholieren uitputten en het gevoel geven dat wat ze op school doen geen zin heeft, aangezien alles wordt gedomineerd door ofwel het einde van hun studie na het eindexamen, ofwel de selectie via het ‘Parcoursup’-toelatingssysteem voor de universiteit, dat op een bijzonder wrede en volstrekt oneerlijke manier wordt toegepast.

Tekorten en bezuinigingen aan de universiteiten

Vervolgens breidde de beweging zich vrij snel uit naar de universiteiten. Daar was al aan het begin van het academisch jaar 2026-27 een kleine beweging op gang gekomen rond de omstandigheden, aangezien alle openbare universiteiten in Frankrijk dat jaar met een begrotingstekort begonnen. De opeenvolgende bezuinigingen van de regeringen-Macron op Onderwijs en Hoger Onderwijs zijn rechtstreeks verantwoordelijk voor deze situatie.

De openbare diensten worden nu van alle middelen beroofd, net als het openbaar onderwijs, van de kleuterschool tot en met de universiteit.

De oorzaken van de woede

De opstand op de middelbare scholen in de arbeiderswijken van Val-de-Marne en Seine-Saint-Denis in de regio Île-de-France heeft de lont aangestoken die de enorme woede heeft doen ontbranden die zich al enkele jaren in een aantal scholen had opgestapeld. Dit vindt natuurlijk zijn oorsprong in de sociale en economische situatie en het ontbreken van een duidelijke toekomst voor grote aantallen jongeren.

Daarnaast spelen ook politieke factoren een rol. Al twee jaar lang zien we een polarisatie in de samenleving, en met name een radicalisering en het begin van een politisering van veel jongeren in het licht van een steeds onrechtvaardigere wereld en samenleving – en natuurlijk in het licht van de oorlog, vooral sinds het begin van het militaire offensief en de genocide in Gaza door Netanyahu.

Maar achter dit alles schuilt de economische situatie. De regering gebruikt de Franse staatsschuld als excuus voor haar aanvallen op de openbare diensten. In de industriële sector neemt het aantal ontslagen toe. Het is erg moeilijk om werk te vinden, vooral voor jongeren. Al deze verschillende elementen komen samen.

Hoe kunnen we de studentenbeweging versterken?

Op de universiteiten moeten we met onze medestudenten praten, vooral met degenen die nog niet aan acties deelnemen, en hen overtuigen om zich bij ons aan te sluiten! De tactiek van massale blokkades buiten scholen en universiteiten heeft zijn beste tijd gehad. Steeds meer studenten verlaten de campus wanneer er een blokkade is, omdat er voor hen niets te doen is en het niet altijd gemakkelijk is om zich bij een blokkade aan te sluiten. In dit stadium moeten studenten die aan de beweging willen deelnemen, elkaar kunnen ontmoeten en met elkaar kunnen discussiëren, zodat de studentenbeweging iedereen kan aanspreken. Bovendien hebben de rectoren van de universiteiten misbruik gemaakt van de afwezigheid van studenten op de campussen. Ze schrappen colleges, schakelen over op afstandsonderwijs of sluiten studenten helemaal buiten door universiteitslocaties te sluiten!

Voor massale democratische algemene vergaderingen en massamobilisaties

Om dit tegen te gaan, moet het ons doel zijn ervoor te zorgen dat de Algemene Vergaderingen (AV) massaal worden bezocht, zodat iedereen zijn of haar plaats in de strijd kan vinden! Signal- of WhatsApp-groepen volstaan niet langer om activiteiten te coördineren. Elke universiteit of campus moet haar basis verbreden en haar specifieke eisen bespreken, en beschikken over actiecomités – die wekelijks worden gekozen – die de agenda’s van de algemene vergaderingen opstellen en ontwerpfolders voorstellen om op de campus te verspreiden. We moeten ook regelmatig vertegenwoordigers kiezen die het mandaat krijgen om de beweging te verenigen en te versterken door middel van coördinatie op lokaal en vervolgens nationaal niveau.

Bij de mobilisatie op de campussen moeten zowel studenten als werknemers worden betrokken, niet alleen de docenten, maar ook het administratief personeel van de universiteit en de medewerkers van het CROUS [Centres régionaux des œuvres universitaires et scolaires], die op 22 en 29 september al in staking zijn geweest.

Tegen racisme en verdeeldheid!

Een groeiend deel van de jeugd, met name jongeren uit arbeiderswijken, ziet in hoe Macron repressie en racisme organiseert, met systematische politieoperaties, waaronder raciale profilering, en natuurlijk ook een hele propaganda en ideologie die jongeren stigmatiseert, met name jonge zwarten en Arabieren of moslims, of degenen die zij als zodanig beschouwen.

De rol van de burgerlijke partijen en het RN bij het verdelen van de strijd

Deze ‘verdeel en heers’-strategie domineert alle propaganda van de burgerlijke partijen, van de rechtse LR [Les Républicains] tot de Macronisten, en natuurlijk zelfs het RN [Rassemblement National / Nationale Rally, van Le Pen]. Ze gebruiken racisme en wakkeren haat tegen moslims aan om te voorkomen dat arbeiders en jongeren zich verenigen tegen het beleid van Macron. Met elke dag die verstrijkt, laat de RN, vooral in de Nationale Assemblee, zien dat zij net als Macron in het belang van de kapitalistische klasse handelt – door loonsverhogingen te weigeren, door wetten ter bescherming van de rechten van vrouwen en kinderen af te wijzen, door werknemers hun rechten te ontzeggen en door aanvallen op werklozen en werknemers in onzekere dienstverbanden te steunen. Maar een deel van de kapitalisten die Le Pen steunen, is bezorgd dat het kapitalistische, anti-armen en anti-arbeiderskarakter van de RN al vóór de presidentsverkiezingen te duidelijk naar voren dreigt te komen.

Tegen de hoge kosten van levensonderhoud – en ondanks de repressie – was 17 oktober een massale demonstratie!

Tussen de 600.000 en 800.000 mensen gingen de straat op! Het was een massale demonstratie. En eigenlijk is dat niet verrassend. De brandstofprijs ligt rond de 2,40 euro per liter, en die gaat niet omlaag. De regering onderneemt hiertegen geen doortastende maatregelen en maakt het onder andere voor Total gemakkelijker om zijn zakken te vullen en zich ten koste van ons te verrijken. Het grootste deel van de werkende klasse lijdt dagelijks onder de hoge benzineprijzen en de hoge vervoerskosten in het algemeen, maar ook onder de ondraaglijke stijging van de voedselprijzen, terwijl de lonen voor de overgrote meerderheid van de werkenden stagneren.

17 oktober was aangekondigd als een actiedag op een zaterdag, net zoals de ‘Gele Hesjes’ dat acht jaar geleden hadden weten te bewerkstelligen en te organiseren. De datum stond bij een groot aantal arbeiders in het geheugen gegrift en werd gezien als een belangrijke volgende stap in de beweging. Deze stap werd vervolgens een beslissende, vanwege de beweging van middelbare scholieren die zich vervolgens uitbreidde naar de universiteiten, die aan kracht won en waarmee het grootste deel van de werkende klasse sympathiseert en zich identificeert, natuurlijk omdat het om hun eigen kinderen gaat, maar ook omdat zij zich verzetten tegen de aanvallen op jongeren in het algemeen.

Geconfronteerd met politiegeweld en administratief geweld

De door Macron-Lecornu en Nuñez georkestreerde politieonderdrukking speelt een belangrijke rol. De omvang van de onderdrukking is absoluut ongeëvenaard in vergelijking met de geschiedenis van jongerenbewegingen. Vóór 17 oktober was het aantal arrestaties opgelopen tot bijna 8.000. Dit is meer dan tijdens de ‘Gele Hesjes’-beweging zelf, die op haar beurt al te maken had gehad met extreme onderdrukking.

Nu, na 17 oktober, hebben twee jongeren een oog verloren, waaronder een 17-jarige op zaterdag in Mulhouse en een andere tijdens de eerdere acties op middelbare scholen. Er zijn jongeren die verminkt zijn geraakt, bij een tweede persoon is de hand afgerukt, en er zijn mensen die tijdens de demonstraties een hartstilstand hebben gehad. En dan zijn er nog de gewonden, en nog veel meer mensen die door de repressie zijn getroffen.

De repressie blijft niet beperkt tot de politie. Voor middelbare scholieren worden tuchtraden op scholen gepland voor de terugkeer naar school na de herfstvakantie, dat wil zeggen na 2 november. En leraren die actie hebben gevoerd, zullen zeker ook te maken krijgen met tuchtmaatregelen.

Dit alles maakt deel uit van de repressie en criminalisering van jongeren, in een poging hen af te schilderen als vernielers, terwijl zij juist strijden voor het recht en de middelen om een betere toekomst op te bouwen. Deze eis botst echter frontaal met het kapitalistische systeem en het onvermogen daarvan om aan de behoeften van de meerderheid van de bevolking te voldoen, aangezien het systeem gebaseerd is op de heerschappij van een minuscule minderheid van superrijken over de overgrote meerderheid van de bevolking.

Voor een nieuwe beslissende stap: de werkende klasse moet zich bij de actie aansluiten

Natuurlijk moeten we, geconfronteerd met een dergelijke situatie, een nieuwe beslissende stap zetten, een stap waarbij de jongeren en de arbeiders niet alleen hun collectieve kracht voelen, niet alleen hun enorme aantal – zoals we op 17 oktober zagen met een mobilisatie van tussen de 600.000 en 800.000 mensen op straat, een mobilisatie die de omvang van de massale steun aantoonde. De vastberadenheid van de jongeren bevestigt het vastberaden karakter van de beweging als geheel, een karakter dat voelbaar was in alle demonstraties van 17 oktober, waar – ondanks de repressie en het ontzeggen van het recht om te demonstreren in veel grote steden – de orders van de lokale departementale leiders en het ministerie van Binnenlandse Zaken erop gericht waren het ontstaan van marsen en demonstraties die die naam waardig waren, te verhinderen. Dit gebeurde in Parijs, maar ook in andere grote steden, zoals Marseille, waar de toegang tot de snelwegen en het stadscentrum werd geblokkeerd, maar ruimte werd gelaten voor groepen om te komen plunderen. Er vonden verschillende soorten plunderingen plaats: diefstal uit winkels van spullen die bedoeld waren om door te verkopen, maar ook plundering van supermarkten, waarbij een deel van het voedsel – vooral in Parijs – werd uitgedeeld aan daklozen en aan mensen die op straat sliepen. We zagen zelfs jongeren een of twee tassen vullen met boodschappen – gewoon om te eten.

Vandalisme, plunderingen en een zekere mate van oproer hebben plaatsgevonden omdat de sociale omstandigheden zo ver zijn verslechterd, maar ze bieden absoluut geen enkele oplossing. Voor de beweging als geheel is dit geweld contraproductief en weerhoudt het sommige arbeiders en jongeren ervan om naar demonstraties te komen uit angst voor repressie.

Er is ook een groep jongeren en arbeiders die niet met dit soort chaos geassocieerd wil worden, omdat zij een solidaire samenleving willen opbouwen, een collectieve samenleving, een samenleving die inspeelt op de behoeften van iedereen. Het is deze centrale zorg die door de georganiseerde arbeidersbeweging gehoord en aangepakt moet worden. Want alleen de bewuste en georganiseerde interventie van de werkende klasse, die als klasse optreedt, zal de krachtsverhoudingen op beslissende wijze omkeren – en niets anders. En de vakbonden en politieke partijen die beweren voor de werkende klasse te zijn, moeten de kans grijpen die de jongerenopstand biedt: de centrale rol van de werkende klasse in actie moet worden aangetoond.

Maak van 5 november een algemene 24-uursstaking!

Arbeiders, degenen die de rijkdom van een land produceren, waren bij de demonstraties aanwezig telkens wanneer ze daartoe in staat waren. Ze kwamen op zaterdag 17 oktober massaal de straat op, maar bij gebrek aan een absoluut vastberaden oproep tot een gezamenlijke staking van de publieke en private sector, beseffen velen nog niet welke centrale rol zij moeten spelen.

De ervaring met eerdere bewegingen die erin geslaagd zijn aanvallen van de regering te stoppen, leert dat dit altijd gebeurde wanneer de arbeiders zich mobiliseerden, stakingsacties voerden en die stakingsacties op vastberaden wijze organiseerden.

De vakbondsleiders hebben, in de nasleep van 29 september – een dag waarop er gestaakt werd in de openbare dienst en in een aantal andere sectoren die ook meededen – vervolgens opgeroepen tot een eendaagse staking in de publieke en private sector, tegen bezuinigingen en ontslagen, op 5 november. Die datum is nu nog maar amper twee weken verwijderd en heeft inmiddels een veel grotere betekenis gekregen dan toen deze eind september werd aangekondigd, toen de actie nog een beetje ver in de toekomst leek te liggen.

Maak van 5 november een beslissende dag in de strijd tegen Macron en zijn pro-kapitalistische beleid

Nu, met de jongerenbeweging en de opstandigheid die jongeren hiermee hebben getoond, wordt 5 november een cruciaal moment voor de werkende klasse om haar rechtmatige plaats in de beweging in te nemen, door haar eisen voor loonsverhogingen, een prijsbevriezing en een verlaging van de prijzen naar voren te brengen, maar natuurlijk ook de strijd tegen de geplande ontslagen, en om het benodigde geld te halen uit de winsten van de kapitalisten en de grote multinationals die ook dit jaar weer dividenden en recordwinsten boeken.

Dat betekent natuurlijk dat we frontaal de strijd moeten aangaan met het regeringsbeleid, aangezien de regering tegelijkertijd een massale bezuinigingsbegroting aankondigt – daarom is juist de datum 5 november gekozen: om het bezuinigingsbeleid en de begrotingsbesparingen van de regering te bestrijden.

In deze situatie moet de voor 5 november geplande actie een veel grotere en meer vastberaden vorm aannemen. De vakbondsleiders moeten op de situatie reageren. Geweld en vernielingen mogen niet als voorwendsel worden gebruikt om een stap terug te doen en het belang van de staking op 5 november te bagatelliseren. In feite is precies het tegenovergestelde nodig!

In de twee weken die nog resteren, moet er op grote schaal mobilisatie worden georganiseerd op de werkplekken, tijdens de algemene vergaderingen en in de vakbondsbijeenkomsten op de werkplekken, zodat de werknemers op hun werkplekken deze datum omarmen en er een beslissende actiedag van maken tegen het beleid van Macron, tegen de kapitalisten en tegen een samenleving die de toekomst van onze jeugd vernietigt en de arbeidsomstandigheden van de werkenden ondermijnt.

Drie opeenvolgende dagen van stakingsacties!

5 november, uitgeroepen tot een gezamenlijke, gecoördineerde staking in zowel de publieke als de private sector, moet een dag van ‘totale staking’ worden, een algemene 24-uursstaking, een dag van militante actie, waarop stakende werknemers van werkplek naar werkplek gaan om met andere werknemers te discussiëren, zich te organiseren in een algemene vergadering en ook bijeenkomsten op hun werkplekken te plannen, diezelfde avond of de volgende ochtend, om de volgende stappen te bespreken. We moeten onmiddellijk – of beter nog, al eerder – weten wat de volgende datum zal zijn na de grote dag van stakingen en demonstraties op 5 november!

Het is aan de arbeiders en jongeren om samen te beslissen wat de volgende stappen voor de beweging zijn, en op 5 november moeten arbeiders en jongeren manieren vinden om te besluiten en eisen te stellen aan de vakbondsleiders voor twee of zelfs drie opeenvolgende stakingsdagen, zodat de druk op deze regering kan worden opgevoerd, om hen te dwingen terug te komen op hun bezuinigingsbegroting.

Natuurlijk is het essentieel dat deze dag ook een dag wordt waarop enorme demonstraties worden gehouden, georganiseerd en veilig begeleid voor iedereen die wil meelopen, maar ook een dag van vastberaden actie. Dit betekent dat er op deze dag vergaderingen op de werkplek moeten plaatsvinden, evenals stakingsposten bij alle werkplekken, waar we met voorbijgangers en met collega’s in hetzelfde industriegebied kunnen praten, om zo een strijd te kunnen voeren die een beslissende strijd moet zijn tegen Macron, maar ook tegen al het beleid dat wordt opgelegd in het belang van de kapitalisten.

Dit is waar Gauche Révolutionnaire voor staat: door via haar vastberaden activiteiten op werkplekken, scholen en hogescholen te bouwen aan een massale stakingsdag op 5 november in zowel de publieke als de private sector, een dag van ‘totale staking’, met stakingsposten bij de poorten van alle bedrijven, alle onderwijsinstellingen, alle werkplekken, alle middelbare scholen en onderwijsinstellingen, maar ook door middel van algemene vergaderingen overdag en ’s avonds, of zelfs de volgende ochtend, om de gevolgen van de staking te bespreken en op te roepen tot drie opeenvolgende stakingsdagen om het beleid van deze regering, Macron en de politici in dienst van de kapitalisten ten val te brengen.

Een politiek perspectief voor arbeiders en jongeren

Politiek gezien willen arbeiders en jongeren Macron het hoofd bieden. Hij wordt gehaat, gehaat door een meerderheid van de bevolking, maar wat ontbreekt is een perspectief op wat er in de plaats van Macron moet komen, op wat Macron moet vervangen. Daarom is de vraag hoe arbeiders en jongeren zich politiek kunnen organiseren van cruciaal belang. Eén ding is duidelijk: zodra een politieke kracht zich vastberaden tegen de regering uitspreekt, wordt zij tot doelwit gemaakt.

La France Insoumise en de volgende stappen

La France Insoumise speelt hierin vandaag de dag een belangrijke rol. De beweging ligt voortdurend onder vuur van de burgerlijke partijen en de media, die haar de schuld geven van het vandalisme en de sociale onrust. Maar de echte schuldigen zijn Macron en de kapitalisten. La France Insoumise speelt een belangrijke rol in de beweging, bijvoorbeeld met haar eisen voor het bevriezen van de prijzen en het verhogen van de lonen. Het is ook de enige politieke kracht met een grote steun onder de meest actieve militanten, onder middelbare scholieren en op de universiteiten, en onder de demonstranten, en het roept ook op tot een escalatie van de beweging en het opzetten van de staking op 5 november.

De steun voor de kandidatuur van Jean-Luc Mélenchon, de leider van La France Insoumise, bij de presidentsverkiezingen van 18 april en 2 mei 2027 groeit. Een groot deel van de jeugd, maar ook een groeiend deel van de arbeiders, toont interesse in La France Insoumise en ziet het belang in van een politieke beweging die de aspiraties van jongeren en arbeiders vertaalt in een samenhangend en strijdbaar programma.

Het is duidelijk dat een massale stakingsbeweging tegen Macron, zes maanden voor de presidentsverkiezingen, een uiterst gunstige situatie creëert voor arbeiders en jongeren om eindelijk een politieke stem te krijgen die onafhankelijk is van de partijen van de bourgeoisie – uiteraard onafhankelijk van rechts, het RN en de Macronisten, maar ook onafhankelijk van de Parti Socialiste van Hollande en Glucksmann, een partij die eveneens duidelijk bestaat om de belangen van de bourgeoisie te dienen.

De kapitalisten uitdagen door de beweging op te bouwen

La France Insoumise moet op de huidige situatie reageren door verder te gaan dan alleen maar op te roepen om in 2027 op Mélenchon te stemmen. Hij moet iedereen oproepen zich bij de gelederen van LFI aan te sluiten om zich zowel nu als in de komende weken binnen de beweging te organiseren, en om een beweging en de massale stakingsacties op te bouwen die nodig zijn om het beleid van Macron te verslaan.

La France Insoumise houdt op 7 november haar nationale congres. Dit moet het moment zijn waarop de beweging de structuren creëert die jongeren en arbeiders in staat stellen zich politiek te organiseren rond een strijdbaar antikapitalistisch programma: voor nationalisatie onder democratische arbeiderscontrole en -beheer van alle bedrijven die werknemers ontslaan, en in het bijzonder de sleutelsectoren van de economie zoals energie, maar ook de farmaceutische industrie en de geneeskunde, en uiteraard ook de industrie. We zagen immers in de week voorafgaand aan 17 oktober de aankondiging dat het metaalbedrijf (gietijzer; auto-onderdelen) Fonderie de Bretagne onder curatele werd gesteld, evenals de overname van defensiebedrijf Forges de Tarbes door een hedgefonds, Europlasma, dat eveneens met sluiting wordt bedreigd als de arbeiders de situatie niet in eigen handen nemen.

Sluit je aan bij Gauche Révolutionnaire

• Voor een bevriezing en verlaging van de prijzen.
• Voor verhogingen van de lonen en studiebeurzen, en om deze inflatiebestendig te maken door ze te koppelen aan de prijsindex
• Nee tegen banenverlies, nee tegen ontslagen! Laten we ons organiseren!
• Overheidseigendom, onder controle en beheer van de arbeiders, van alle bedrijven die sluitingen aankondigen of werknemers ontslaan!
• Verkorting van de werktijd zonder loonverlies totdat er geen werkloosheid meer is!
• Een einde aan discriminerende maatregelen zoals de verhoging van het collegegeld en de afschaffing van de APL-huisvestingstoelage [Aide Personnalisée au Logement] voor niet-EU-studenten
• Bouw en renovatie van fatsoenlijke en betaalbare woningen in voldoende aantallen en onteigening van leegstaande woningen!
• Voor hoogwaardige openbare diensten die voorzien in de behoeften, met meer personeel, met name in het onderwijs, de gezondheidszorg en het vervoer
• Voor een socialistische en dus democratische samenleving waarin we gezamenlijk beslissen wat en hoe we produceren om aan de behoeften van iedereen te voldoen, en waarin oorlog, discriminatie, werkloosheid en armoede worden uitgebannen…

We roepen alle jongeren en arbeiders die op deze basis willen strijden op om zich bij ons aan te sluiten, onze openbare bijeenkomsten bij te wonen in alle steden waar we georganiseerd zijn, en deel te nemen aan onze onlinebijeenkomsten. Bespreek met ons hoe we een revolutionaire partij kunnen opbouwen tegen het kapitalisme en voor het socialisme!