De onderstaande verklaring vormt een aanvulling op L’Egalité, de krant van Gauche Révolutionnaire (CWI Frankrijk) die op 5 november tijdens demonstraties in Frankrijk is uitgedeeld.

Jongeren en werknemers: laten we op 5 november en daarna de strijd opvoeren

De massale mobilisatie die onder scholieren is begonnen, begint voet aan de grond te krijgen. Ze inspireert en moedigt alle groepen jongeren en arbeiders aan. Samen trokken meer dan 2 miljoen demonstranten op zaterdag 17, 24 en 31 oktober de straat op: het potentieel is enorm! De staking op 5 november zou een nieuwe fase kunnen inluiden.

Steeds meer jongeren en arbeiders beseffen dat alleen georganiseerde massale actie Macron en zijn kapitalistische beleid kan verslaan. Nu is het moment om een massale stakingsbeweging op te bouwen!

Al meer dan een maand lang strijden honderdduizenden jongeren met ernst en vastberadenheid. De eerste mobilisatie van scholieren, versterkt door een massale staking van het onderwijzend personeel, vond al op 31 augustus plaats in Mayotte (op Madagascar).   Na de duizenden doden en de verwoesting die cycloon Chido daar eind 2024 had aangericht, had Macron het lef gehad om de inwoners te vertellen dat “als Frankrijk er niet was geweest, ze 10.000 keer dieper in de shit zouden zitten.” Scholieren en werknemers besloten samen in opstand te komen tegen het onaanvaardbare. Begin september namen scholieren en schoolpersoneel ook deel aan een massale staking in Frans-Guyana.

Diepe woede

De woede die al zo lang had gesmeuld, is overgekookt. De mobilisatie verspreidde zich als een lopend vuurtje door de scholen, aangedreven door een krachtige roep om gerechtigheid, ook onder jongeren uit beter gesitueerde, zelfs bevoorrechte milieus. Studieomstandigheden, de staat van de gebouwen, ondraaglijke lesroosters, voortdurende selectie via continue beoordeling en Parcoursup, het online aanmeldingsproces voor de universiteit: alles wordt in twijfel getrokken!

Universiteiten sloten zich al snel aan bij de beweging, uit solidariteit met de scholen en tegen bezuinigingen. Elke openbare universiteit in Frankrijk begon het academisch jaar 2026 met een begrotingstekort. De aanvallen op het onderwijs en de universiteiten door opeenvolgende regeringen zijn hier rechtstreeks verantwoordelijk voor.

Sociale en economische omstandigheden, een jeugdwerkloosheid van meer dan 21% en opgestapelde onrechtvaardigheden wakkeren deze woede aan. Al twee jaar lang neemt de politieke polarisatie toe, met name onder jongeren, als reactie op een steeds onrechtvaardiger wordende samenleving en op oorlog, vooral sinds Netanyahu het militaire offensief en de genocide in Gaza lanceerde.

Racisme: de burgerlijke partijen en het RN verenigen zich om verdeeldheid te zaaien

Een groeiende groep jongeren, met name in arbeiderswijken, kan de door Macron georganiseerde repressie en het racisme niet langer tolereren: systematische politie-interventies, raciale profilering, regelmatige moorden en propaganda tegen jongeren, die zich vooral richt tegen zwarte mensen, Arabieren, moslims en degenen die als moslim worden beschouwd.

De afwijzing van het RN (de partij van Le Pen) is wijdverbreid tijdens de demonstraties. De racistische aanslag in Trappes op vrijdag 23 oktober, waarbij een racistische schutter een 26-jarige man doodschoot en verschillende anderen verwondde, waaronder een 12-jarig meisje, was een gruwelijke illustratie van dit racisme.

De burgerlijke partijen – de Macronisten, rechts en de RN – gebruiken racisme en wakkeren haat tegen moslims aan om te voorkomen dat arbeiders en jongeren zich verenigen tegen het beleid van Macron. Elke dag laat het RN duidelijker zien dat het, net als Macron, in dienst staat van de kapitalisten: het verzet zich tegen loonsverhogingen en wetgeving voor de rechten van vrouwen en kinderen, en steunt aanvallen op werklozen en mensen met onzekere banen.

Door de strijd laten steeds minder mensen zich voor de gek houden: ze zien in dat het RN pro-kapitalistisch, anti-arm en anti-arbeider is. Sinds het begin van de beweging hebben deze partijen de strijd, de jongeren en de vakbonden veroordeeld, waarmee ze hebben laten zien aan welke kant ze staan: die van de kapitalisten.

Afwijzing van een 100% pro-kapitalistisch beleid

Al tien jaar lang heeft het beleid van Macron maar één doel: eigenaren en aandeelhouders van grote bedrijven in staat stellen om, temidden van de kapitalistische crisis, zo veel mogelijk winst te maken door de uitbuiting van werknemers te intensiveren. Ook de superrijken zijn aanzienlijk rijker geworden dankzij belastingmaatregelen die bijdragen aan de georganiseerde diefstal van de door werknemers geproduceerde rijkdom. Het RN staat 100% achter dit economische beleid.

We werken meer, met minder personeel en onder steeds grotere druk; de werkloosheid en onzekere banen nemen toe; voedsel, huisvesting en reizen worden steeds duurder. Onze sociale premies worden voor andere doeleinden gebruikt, terwijl oneerlijke belastingen meer geld opleveren voor multinationals en ‘steun’ aan het grootkapitaal dan voor openbare diensten. De beweging is door en door politiek: ze drukt een afwijzing uit van de dictatuur van de kapitalisten over de samenleving en de economie, belichaamd door Macron.

De stok…

Geconfronteerd met hun vastberaden strijd heeft Macron opnieuw niets anders te bieden dan repressie: honderden jongeren gewond of verminkt door politiewapens — een hand weggeblazen op 14-jarige leeftijd, een oog verloren op 16-jarige leeftijd — meer dan 10.000 mensen sinds eind september in politiehechtenis genomen, avondklokken en demonstratieverboden in stadscentra. Macron eist zelfs het recht op om te beslissen wie ‘het legitieme recht’ heeft om te demonstreren!

In de burgerlijke media demoniseert de propaganda de mobilisatie en reduceert deze tot vernielingen en confrontaties. Vernielingen en plunderingen blijven het werk van een zeer kleine minderheid. Dit geweld is contraproductief: het vervreemdt sommige arbeiders en jongeren, die bang zijn voor repressie. Het is noch een politieke strategie, noch een middel om de heersende klasse aan te vallen. Geen enkele kapitalist is ooit bang geweest voor een gebroken ruit. Een staking van werknemers daarentegen raakt de kapitalisten en hun winsten wel degelijk. De regering draagt zelf de hoofdverantwoordelijkheid voor het geweld en de verslechtering van de situatie.

… en de kruimels

Uit de aankondigingen van de regering blijkt haar minachting voor scholieren. Ze belooft 28 leerlingen per klas, terwijl er maximaal 20 zouden moeten zijn. Wat Parcoursup betreft, kondigt ze een ‘hervorming’ aan tegen 2028 — zonder dat dit ook maar iets betekent. Studentenverenigingen eisen 250.000 extra plaatsen in het hoger onderwijs; de regering kondigt er 15.000 aan – na er in twee jaar tijd 12.700 te hebben geschrapt – zonder te specificeren of deze in de publieke of particuliere sector zullen zijn. Tegelijkertijd wil ze het collegegeld opnieuw verhogen. Elke aankondiging dient hetzelfde doel: ervoor zorgen dat jongeren zo min mogelijk betaald worden en zo vroeg mogelijk uitgebuit worden.

Middelbare scholieren hebben gelijk dat ze de beweging voortzetten, maar de druk neemt toe. Hoe kunnen we een strijd opbouwen die Macron een zware nederlaag kan toebrengen? De begroting voor 2027 voorziet in bezuinigingen van ten minste 54 miljard euro op openbare diensten, terwijl het leger 6,5 miljard euro extra krijgt. De regering zal dit erdoor drukken, waarschijnlijk per decreet, zonder stemming of enige mogelijkheid voor parlementsleden om het te wijzigen.

Jongeren en arbeiders: laten we ons verenigen! Laten we een massale stakingsbeweging opbouwen!

We moeten de strijd uitbreiden naar alle jongeren en arbeiders om een massale staking op te bouwen en Macron te verslaan. Wat nog ontbreekt om de krachtsverhoudingen te verschuiven, is de massale, georganiseerde deelname van arbeiders aan de strijd. De ervaring leert dat regeringen worden tegengehouden wanneer arbeiders zich mobiliseren, organiseren en stakingsacties volhouden.

Aan strijdpunten geen gebrek: de hoge kosten van levensonderhoud, arbeidsomstandigheden, openbare diensten… Er zijn veel stakingen over lonen, arbeidsomstandigheden en ontslagen, maar deze blijven vaak geïsoleerd bij gebrek aan een echt vakbondsplan voor de strijd. Het potentieel om hier verandering in te brengen is aanwezig.

Ook de strijd tegen racisme en voor het klimaat krijgt dankzij deze opstand meer weerklank en potentieel. In wezen is het dezelfde strijd tegen het kapitalistische systeem en de heerschappij van de winst. Gedurfde eisen kunnen mensen op brede schaal verenigen en discussies voeden in de algemene vergaderingen van stakers:

12–13–14 november: drie opeenvolgende dagen stakingsactie!

• Echte middelen voor het onderwijs: maximaal 20 leerlingen per klas, geen selectie en geen collegegeld.
• Een onmiddellijke loonsverhoging van ten minste 300 euro voor iedereen; geen inkomen onder de 1.800 euro.
• Verlaag prijzen en huurprijzen, en bevries ze vervolgens.
• Schaf de btw, de sociale bijdrage CSG en oneerlijke belastingen af; voer een sterk progressief belastingstelsel in.
• Maak een einde aan bezuinigingen en werf op grote schaal personeel aan in de openbare diensten, op basis van behoeften die democratisch worden vastgesteld door gekozen comités van werknemers en dienstgebruikers.
• Stop met banenverlies en privatiseringen; geen ontslagen en geen sluitingen van werkplekken.
• Nationaliseer de grootste bedrijven — in de energiesector, distributie, detailhandel en transport — en het banksysteem, onder democratische controle en beheer door de werknemers, in samenwerking met de bredere bevolking.

Een meerderheid van de werknemers steunt de eisen van de scholieren, maar ziet nog niet welke rol zij kunnen spelen of hoe zij effectief kunnen optreden. De staking op 5 november is een gezamenlijke staking in alle sectoren: het moet een begin zijn, een eerste krachtmeting.

Drie opeenvolgende stakingsdagen, met massademonstraties op 12, 13 en 14 november, kunnen een echte massastrijd tegen Macron en de kapitalisten op gang brengen. Ze zullen ons in staat stellen onze positie te versterken, van werkplek naar werkplek te gaan en het aantal algemene vergaderingen op werkplekken, scholen en universiteiten te vermenigvuldigen. Tijdens deze vergaderingen kunnen de volgende stappen in de mobilisatie worden besproken en kunnen eisen worden opgesteld die specifiek zijn voor elke werkplek, naast gemeenschappelijke eisen voor arbeiders en jongeren.

Deze collectieve organisatie zal de banden versterken tussen de publieke en de private sector, tussen reeds gemobiliseerde arbeiders en jongeren, en met degenen die nog niet betrokken zijn. We hebben gezamenlijke algemene vergaderingen nodig, die voor iedereen toegankelijk zijn, met afgevaardigden die worden gekozen door vergaderingen op stakende werkplekken, scholen en universiteiten, en met lokale en nationale coördinerende organen.

Bouw strijdbare vakbonden weer op!

Sinds de mobilisaties tegen de aanvallen op de pensioenen in 2023 zijn opeenvolgende aanvallen en regeringen wel op weerstand gestuit, maar die bleef achter bij wat nodig was. De leiders van de vakbondsconfederaties hebben niets voorgesteld, wat heeft geresulteerd in drie ‘blanco jaren’ zonder een oproep aan iedereen om gezamenlijk te staken. Strijdbare arbeiders en vakbondsleden hebben zich hiertegen verzet en voorgesteld om een verenigde strijd op te bouwen en de positie van de arbeiders te versterken.

Toch laat de huidige strijd zien dat er behoefte is aan organisatie. Nu duizenden arbeiders de beweging steunen en zich erbij aansluiten, en gezien de politieke discussies die hierdoor ontstaan, is er een kans om echte strijdbare vakbonden weer op te bouwen: instrumenten voor de strijd tegen kapitalistische uitbuiting en de heersende ideologie, ook binnen de vakbonden zelf.

Weg met dit kapitalistische regime!

Macron is een politieke avonturier die uitsluitend de grote kapitalisten dient. Hij heeft niets anders te bieden dan minachting en autoritarisme. Hij zou liever de helft van de scholieren en vakbondsleden in politiehechtenis nemen en bij decreet regeren dan meer dan kruimels toe te geven of voortijdig af te treden. Daarom zwaait hij met de dreiging van de noodtoestand. Maar, zoals Mike Tyson zegt: ‘Iedereen heeft een plan… totdat hij een klap in zijn gezicht krijgt!’

Miljoenen van ons strijden omdat we het beleid van Macron niet langer kunnen verdragen, maar ook omdat de beweging, onder jongeren en de arbeiders die haar steunen, uiting geeft aan de eis voor een beleid dat onze belangen en behoeften dient. Deze eis botst met het kapitalistische systeem, dat gebaseerd is op de uitbuiting van de overgrote meerderheid ten gunste van een minderheid en niet in staat is om aan de behoeften van de bevolking te voldoen.

Jongeren en arbeiders: laten we dit regime een politieke nederlaag toebrengen en het knock-out slaan!

Een massale en vastberaden stakingsbeweging kan een regering dwingen zich terug te trekken, zelfs een die zo hardvochtig is als Macron en zijn kapitalistische kliek. Jongeren en arbeiders moeten politiek sterker en even goed georganiseerd zijn als de machthebbers. We hebben een perspectief nodig: wat moet Macron vervangen, en wat voor soort macht, ten dienste van wie? De politieke organisatie van arbeiders en jongeren staat centraal.

Binnen de beweging, onder jongeren en in arbeiderswijken, is de steun voor Mélenchon en La France Insoumise aanzienlijk. LFI wordt gezien als de leidende kracht die de beweging ondersteunt en opbouwt, die al tien jaar weerstand biedt tegen het beleid van Macron en de verwoesting aan de kaak stelt die het kapitalisme veroorzaakt. De Insoumise-golf bij de gemeenteraadsverkiezingen van afgelopen maart en de internationale situatie wakkeren het idee van een machtswisseling aan, zes maanden voor de presidentsverkiezingen.

In deze situatie kan een massale staking een politieke stem naar voren brengen die onafhankelijk is van de burgerlijke partijen: rechts, het RN en de Macronisten, maar ook de Socialistische Partij van Hollande en Glucksmann, die eveneens burgerlijke belangen dient. Een meerderheid van de strijders weet dat het noodzakelijk is om op te roepen tot stemmen en campagne te voeren voor LFI tegen de kapitalisten en hun partijen. Maar ze weten ook dat dit niet genoeg zal zijn: daarom zijn ze de strijd aangegaan.

We hebben een sterke politieke organisatie nodig om ons te organiseren

De oproep om ons binnen de beweging en in de komende weken te organiseren is cruciaal. Deze moet krachtiger en collectiever worden uitgedragen. Een echte partij moet mobiliseren op straat en buiten de werkplekken, arbeiders en jongeren helpen zich bij de strijd aan te sluiten, en hen voorbereiden op de politieke strijd rond een strijdbaar programma dat breekt met het kapitalisme.

We hebben een echte partij nodig om Macron, de kapitalisten en het RN te bestrijden. La France Insoumise en Jean-Luc Mélenchon moeten het initiatief nemen en zo’n partij oprichten, waarin arbeiders en jongeren die een einde aan het kapitalisme willen maken, aanhangers van Insoumise, communistische activisten, strijdbare vakbondsleden en strijdbare jongeren worden verenigd. Verenigd rond een programma voor een breuk met het kapitalisme en voor een socialistische samenleving, zouden we veel sterker staan in het weerstaan van de aanvallen van de kapitalisten en het terugvechten.

Het perspectief van een regering die de arbeiders dient

We hebben een regering nodig die even vastberaden is om de belangen van arbeiders, jongeren en de meerderheid van de bevolking te verdedigen als Macron en Le Pen vastberaden zijn om de dictatuur van de kapitalisten en de superrijken te verdedigen. Zo’n arbeidersregering zou moeten voortkomen uit de krachten die vandaag de strijd aangaan tegen Macron, het RN en de kapitalisten: in de eerste plaats gekozen vertegenwoordigers van de strijd van jongeren en strijdbare vakbondsleden, maar ook vertegenwoordigers van onze organisaties zoals La France Insoumise, en communistische activisten.

Om een einde te maken aan het kapitalisme, laten we strijden voor het socialisme!

We hebben genoeg van de dictatuur van uitbuiting, ongelijkheid, racisme, de onderdrukking van vrouwen, oorlog en milieuvernietiging. Het kapitalisme is de drijvende kracht achter dit alles, en alleen een echte socialistische massarevolutie, onder leiding van de arbeiders, kan het omverwerpen, in Frankrijk en overal ter wereld. Gauche Révolutionnaire bouwt, samen met onze internationale organisatie, het Comité voor een Arbeidersinternationale (CWI), aan de huidige beweging en strijdt tegelijkertijd voor militante vakbonden en voor de opbouw van een massapartij van arbeiders en jongeren. Tegelijkertijd verdedigen we ons programma voor een dergelijke revolutie: een revolutie die een samenleving tot stand brengt waarin alle productiemiddelen zijn genationaliseerd, onder democratisch publiek eigendom staan, en die functioneert om in behoeften te voorzien in plaats van winst te maken. Die samenleving is het socialisme.

Sluit je bij ons aan in deze strijd!